Intimidatie, wegpesten is niet integer gedrag

- 18 september 2015

wegpestenIntimidatie en wegpesten is een vorm van niet-integer gedrag.

Op de site van Binnenlands Bestuur staat een interessant artikel over integriteitsschendingen binnen de overheid. Daarin komt Anne Verbeeck tot negen vormen van integriteitsschending:

  1. Corruptie (omkoping, bevoordeling vrienden, familie, partijgenoten);
  2. Fraude of diefstal (interne diefstal, misbruik bedrijfsmiddelen, declaratiefraude);
  3. Dubieuze giften en beloften (cadeaus, reizen, toekomstige baan);
  4. Onverenigbare functies, activiteiten (voorkennis, ‘dubbele pet’);
  5. Misbruik van bevoegdheden (dwang, machtsmisbruik, wegpesten);
  6. Misbruik van informatie (lekken, liegen, bedriegen, doofpotterij);
  7. Ongewenste omgangsvormen (pesten, intimidatie, psychische terreur, dis- criminatie);
  8. Verspilling en wanprestatie (alcohol op het werk, tijdverspilling); en
  9. Wangedrag in privé tijd (huiselijk geweld, dronken achter het stuur etc.).

Intimidatie, psychische terreur, (weg)pesten en andere ongewenste omgangsvormen ho-ren daar ook bij en worden dikwijls met de mantel der liefde bedekt of in de doofpot gestopt. Dit is bijna altijd het geval wanneer leidinggevenden of gemeentebesturen de daders zijn. In zo’n geval levert dit immers een financieel voordeel op voor de organisatie omdat het goedkoper is om mensen weg te pesten dan te ontslaan. Dit is met name binnen overheidsorganisaties het geval omdat die organisaties de WW-uitkeringen van ontslagen ambtenaren uit eigen zak moeten betalen (overheidsorganisaties zijn daarvoor niet verzekerd).

Intimidatie heeft ernstige gevolgen voor doelwit en organisatie.
Tot nu toe rust op deze vormen van integriteitsschending binnen overheidsorganisaties min of meer een taboe en mag er niet over gesproken worden. Uit recent onderzoek van TNO blijkt echter dat interne agressie door leidinggevenden en bestuurders nog altijd een veelvoorkomend verschijnsel is binnen gemeentelijke organisaties. Het heeft zeer ernstige gevolgen voor de medewerkers die het doelwit zijn, maar ook voor de organisatie zelf.

Er ontstaat een angst- en zwijgcultuur.
Hele afdelingen functioneren niet meer. Er ontstaat een sociaal onveilige werkomgeving met een angst- en zwijgcultuur. Niemand durft het collectieve zwijgen te doorbreken uit angst voor repercussies. De normale ‘checks en balances’ functioneren niet meer. Er is geen transparante en open cultuur en het kritisch vermogen verdwijnt. De top van zo’n zieke organisatie krijgt alleen te horen wat ze graag wil horen en de rest zit zwijgend zijn tijd uit. Waarom zouden medewerkers of burgers zich aan de regels houden als bestuurders en leidinggevenden het al niet zo nauw nemen?!

Daders moeten ter verantwoording worden geroepen.
Ik hoop dat de minister dit taboe binnenkort voor eens en voor altijd doorbreekt en klip en klaar maakt dat intimidatie, psychische terreur en (weg)pestgedrag door leidinggevenden en gemeentebesturen niet langer wordt getolereerd en dat de daders van deze geniepige vorm van agressie en integriteitsschending ter verantwoording worden geroepen.

Op de vraag hoe nu verder bleef het ijzig stil.
Dit alles moet niet aan decentrale overheden worden overgelaten, vindt Verbeeck. De minister van BZK moet het voortouw nemen. Als dat niet gebeurt, vreest de onderzoeker dat er helemaal niets verandert. Zij baseert die stellingname op gesprekken die zij met vertegenwoordigers van gemeenten, provincies en waterschappen heeft gevoerd. ‘Op de vraag ‘hoe nu verder’ bleef het ijzig stil.’ Het integriteitsbewustzijn bij lagere overheden is in het algemeen niet groot en soms zelfs helemaal afwezig.

door: Paul Kemperman


Deel dit artikel op:

  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • MySpace
  • Hyves
  • Google Plus
Paul Kemperman

Over de schrijver

Paul Kemperman is in 1975 afgestudeerd aan de Radboud Universiteit te Nijmegen en heeft ruim 35 jaar in verschillende juridische functies gewerkt bij de gemeente Zevenaar. Eerst als allround-jurist en later als bouw- en milieujurist. Momenteel is hij spinninginstructeur bij een sportschool. Daarnaast houdt hij zich bezig met het bestrijden van intern werkplekgeweld en alles wat daarmee samenhangt. Daarover schrijft hij een blog. Paul Kemperman is regionaal bekend geworden omdat hij jarenlang heeft gestreden tegen de bedenkelijke en onthutsende praktijken die zijn voormalige werkgever telkens weer toepast om goed functionerende ambtenaren onverhoeds aan te vallen en af te branden, en daarna zo goedkoop mogelijk de deur uit te werken. Hij heeft tal van rechtszaken tegen die werkgever gewonnen en de Centrale Raad van Beroep (de hoogste ambtenarenrechter in ons land) heeft hem in maart 2015 volledig gerehabiliteerd. Binnen de ambtenarenwereld een unieke uitspraak.


→ Bekijk al mijn berichten

Bezoek of volg mij op:   Schrijvers Website


Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


* (verplicht voor niet geregistreerde gebruikers)